राजनिति र राजनितिज्ञ

रमाईलो छ नेपालको राजनिति

रमाईला छन् नेपालका राजनितिज्ञ

ठुलो सोरले भाषण दियो भने नेता बन्न र

दाह्री लामो पारेर ढुङ्गा मुढा गर्यो भन्न मसाल बन्न सजिलो छ।

रमाईलो छ नेपालको राजनिति।

 

कुरो र कुलो जँहा पनि जान्छ

तर पानी उँधो मात्र जान्छ भन्ने राम्रो थाहा

पाएका नेताहरु,

कुरो राम्रो बोल्छन, मिठो बोल्छन

जनताको लागि युद्ध गर्छौ भन्ने  बिश्वाश दिलाउछन।

तिर्खाएका जनतालाई मरुभुमितिर धकेल्छन

कुकुरले हड्डि छोड्ला

तर नेताहरु पानीको मुल छोड्दैनन्।

रमाईलो छ नेपालको राजनिति

रमाईला छन्  नेपालका राजनितिज्ञ।

 

जनताको लागि युद्धको घोषणा गर्ने नेताहरु

देशको शुरक्षाको लागि युद्ध शुरु गर्ने नेताहरु

जनतालाई अगाडि पठाउछन्

जनतालाई जनताबाटै मारिन्छन

आखिर लड्ने र मर्ने जनता नै हुन,

यहि बिषयलाई लिएर नेताहरु अधिबेषण बस्छन

भत्ता लिन्छन र हाँसिखेलि दशै मनाउछन।

रमाईलो छ नेपालको राजनिति र

रमाईला छन नेपालका राजनितिज्ञ।

 

नँया नेपालको श्रिजना गर्ने भाषण दिन्छन

दिनदिनै नेपाल भत्काउछन् बिगार्छन

दिनदिनै परिबर्तन हुने नेपालको नाममा

नेताहरु बाच्न पाएका छन्।

 

अब नेपाललाई राजनितिज्ञको खाँचो छैन

नेपाललाई त कडा परिश्रम गर्ने नेपालीको आवश्यकता छ

मेरो घर पनि नबनाउने, अरुको घर पनि भत्काईदिने नेताहरुको खाँचो हैन

भत्केका घरहरुको मर्मत गर्ने कर्मिहरुको खाँचो छन।

टुहुरा बच्चाबच्चिहरु, बिधुवा महीलाहरु र

छोरालाई पहिले स्वर्गको ढोकातिर घचेटिदिने बाउहरु देख्न नपर्ने

शान्तिमय र बिकसित नेपालको अपेक्षा छ।

 

किन होला

हिजो हिजो नै हो

आज पनि आज नै हो

भोलि पनि भोलि नै हुन्छ

तर आज किन होला

मेरो मुटुको धड्कन बढेको छ।

 

आकाशबाट बर्सेको पानीले

शरिर निथ्रुकै भिजाएपनि पानी पानी नै हो।

आँखाबाट खसेका आँसुका थोप्लाहरु

गालाबाट नै बिलाएपनि

ह्रदयलाई चुर्लुम्मै डुबाउन सक्छन।

 

आँखाको एक थोप्ला आँशु भन्दा

आधिबेहरि खप्न सजिलो हुन्छ।

कसैको एक बचन बाण जस्तो बोलि

जिउदै मृत्युको ढोका ढकढकाए जस्तो लाग्छ।

 

रात परेपनि

झनझन बेलुकी हुदैछ
मेरो अघिपछि अध्यारोले ढाक्दैछ
चराचुरुङ्गी आ-आफ्नो गुँडमा जाँदैछन्
आकाशमा ताराहरु उदाउदैछन्।

अन्धकारले ढाकेपनि
मेरो साथ कोही नभएपनि
मेरो अगाडि घनघोर पहाडहरु भएपनि
म त सँधै अगाडि बढिराख्ने छु।

माया हैन कसरि भनौ

कलिला पातहरु बुढा भएका छन

बतास लाग्यो भने झर्न तयार छन।

समय बितिराखेको छ

कसैको यादै यादमा आँशु बगिराखेको छ।

 

माया भनौ माया हैन

कहिले गाठो खुस्किन्छ थाहा छैन

खोला बगिराखेको छ

पुलको माथिबाट हिडेराखेको छु

कहिले आधिबेहरि आँउछ थाहा छैन

आखिर दायित्व पुरा नगर्ने माया हैन।

 

माया हैन कसरि भनौ,

कसैको यादमा आशु बग्दछ।

माया हैन कसरि भनौ,

कसैको अगाडि रहँदा चेहरामा मुस्कान भर्दछ।

माया हैन कसरि भनौ,

कसैको सम्झनामा मुटु धट्कन्छ।

माया हैन कसरि भनौ,

आखिर माया नभए यो शुन्दर संसारको महत्व छैन।

दशै आयो

घर वरिपरि
रंगिबिरंगि फुलहरु
शरिरमा रंगिबिरंगि
बस्त्रहरु
अनुहारमा उज्याला मुस्कानहरु
ह्रदयमा बिभन्न उत्सुकताहरु

आँशुले भरिएका अनुहार हासोले
हासोले भरिएका अनुहार आँशुले
ठन्डिले कठाङ्ग्रीएका हस्तहरु
ह्रदयको तातो मायाले
बिर्सेका यादहरु
आधिबेहरी झै लरबराई राखेका छन।

कसैको यादमा आँसु
कसैको यादमा मुस्कान
कसैको यादमा तितो स्मरण
कसैको यादमा शुन्दरमय संसार

दशै आएर पो रहेछ।

म त एक यात्री हु

बिहानको घाम झै
जिन्दगीको शुरु हुन्छ
दिउँसोको तातो राप झै
जिन्दगीले दु:ख पाँउछ।
आकाशबाट बर्सेको झरी झै
आँखाबाट आसु झर्छ
यात्रा पुरा नहुँदै फेरि अर्को रात पर्छ।

हाँस्दा हाँस्दै हाँसो हराउछ
रुदा रुदै आँसु बिलाँउछ
यादै यादमा बर्सौ बित्छ
मुटुलाई सम्झनाको भारिले थिच्छ।

म त एक यात्रि हो आज मेरो यँहि घर हो
म त एक यात्रि हो
नयाँ माटोको बास्ना सुँघ्नु मेरो लागि ठुलो अबशर हो
म त एक यात्रि हो
कहिले मेरो यात्रा पुरा हुन्छ थाहा छैन
म त एक यात्रि हो
यहि संसारमा घुमिरहन्छु।
म त एक यात्रि हो
यहि संसारमा घुमिरहन्छु।


चेत बुढाथोकी

आकाशको पानी

बादल तड्पीरहेको छ
कसैको खोजिमा, कसैको रोजिमा
गड्याङ गुडुङ भड्कीरहेको छ
कसैलाई तड्पाउन, कसैलाई फकाउन।

बर्षा चलिराखेको छ
कसैलाई रुझाउन, कसैलाई भिजाउन
बादल दौडिराखेको छु
कसैलाई भेटाउन, कसैलाई भुल्न।

बादल तड्पीरहेको छ
यो मन भड्कीरहेको छ
आँसु बगिराखेको छु
मुटु दुखिराखेको छु
कसैको खोजिमा, कसैको रोजिमा।

चेत बुढाथोकी